Nahide Babashlı - Çıkmadık Can

Seni andırır gördüğüm her yüz zaman zaman
Geçer gibi ama geçmedi henüz.
Yokluyor bazen, çekilir başa gelen;
Giden kaybeden midir hep, yoksa sabreden?
Rüyamda gördüm, gelmiştin bana.
Açmıştın kollarını, sarmıştın ama…
Uyandım, ağladım, gerçek sandım;
Keşke dursaydı kalbim, ölseydim o rüyada.
Çıkmadık can bile küstü ümitten.
İnsan sevebilir mi ten tene değmeden?
Söz geçiremiyorum kalbe: “Dur, özleme.”
Seni düşünüyor hep, durdurak bilmeden.