Şöhrət Məmmədov - Yandırdın

İsminlə dindir, ey gülüm, bu aşiqini.
Gör öldümü ya qaldımı unutduğun?
Soruş bir indi, eyni adamı gördüyün?
Yad oldumu, dəyişdimi alışdığın?
Yandırdım hər evini bu qəlbin, içində sevgilərim,
Sovurdu, atdı xəzən yeliylə payız da küllərini.
Olsun istədim mənlə təkcə o, varsa bir diləyim,
Qırdı yarım əliylə bir-bir açan ümidlərimi.
Barışdım artıq hər üzüylə həsrətinin;
Xətamıdır ya doğrumu? Düşünmədim.
Yox indi heç biri o son sətirlərin;
Silindimi, yox oldumu? Bilmədim.